Porozmawiajmy o współczesnym tacie

Być ojcem to zupełnie co innego, niż być matką. To niby oczywiste. Jednak obecnie różnice w sposobie traktowania dziecka przez oboje rodziców zacierają się. Pomimo to warto wiedzieć, że już niemowlę czuje, że mama to ktoś zupełnie inny niż tata. Kontakt z mamą jest niezwykle intensywny i bardzo bliski. Dziecko jest tak mocno związane z matką głównie przez fakt „bycia razem” przez 9 miesięcy ciąży. Po narodzinach tę więź podtrzymuje chociażby karmienie piersią. Ta wielka miłość, jak to zwykle bywa, jest też pełna sprzecznych uczuć i wielu napięć. Relacja dziecka z tatą jest już nieco inna.

Rodzice w oczach malucha

Wzajemne relacje rodziców, wspólne rozwiązywanie przez nich problemów - odbywa się pozornie obok dziecka. Jednak w rzeczywistości ma na nie ogromny wpływ. W najtrudniejszych sytuacjach pierwszych lat jego życia to właśnie ojciec najczęściej potrafi w różnych trudnych sytuacjach zachować zimną krew i trzeźwo ocenić sytuację. Taka postawa taty bardzo pomaga i mamie, i dziecku. Relacja dziecka z tatą bywa więc, paradoksalnie, bardziej stabilna emocjonalnie, bardziej przewidywalna i pewniejsza.

Emocjonalna pełnia

Pomimo zacierania się niektórych różnic między rolą matki i ojca, wciąż to mamy spędzają więcej czasu z maluszkami. W związku z tym kontakt mamy z dzieckiem opiera się na jego wierze, że ona jest i zawsze będzie, zawsze zrozumie i zaspokoi wszystkie potrzeby. Kontakt z ojcem zmienia postrzeganie tej relacji. Dzięki ojcu dziecko zaczyna zauważać, że nie ma mamy na wyłączność, i że istnieje świat poza nią. Badania psychologiczne dowiodły, że niemowlęta bardziej cieszą się na widok twarzy ojca niż matki. Dzieje się tak głównie dlatego, że, jak wspomniano wyżej, tata zwykle spędza z dzieckiem mniej czasu niż mama. Jest zatem osobą bardziej atrakcyjną - gdy się pojawia, robi śmieszne miny, troszkę przyjemnie potarmosi. Te doznania nie są już związane z karmieniem, przewijaniem, fizyczną bliskością miękkiego ciała mamy. Kontakt z tatą wzbudza ciekawość i chęć poznawania świata.

Obecność taty sprawia, że kontakt dziecka ze światem jest bogatszy w doznania emocjonalne – dziecko jest kochane nie tylko przez matkę, ale i przez ojca, a jednocześnie jest świadkiem uczuć pomiędzy rodzicami. Ponadto, poprzez kontakt z tatą, maluch zaczyna odczuwać własną odrębność. Dzieje się to choćby w momencie, kiedy tata trzyma dziecko w swoich ramionach. Doświadcza ono wtedy swoistego rozczarowania - nie może bowiem liczyć na natychmiastowe zaspokojenie swoich pragnień. Głód, senność, czy znudzenie musi komunikować wyraźniej, bo tata nie domyśla się tak łatwo, jak mama powodów dziecięcego niepokoju. To, paradoksalnie, daje dziecku dużą korzyść - uczy myślenia i „nazywania” swoich przeżyć. Taka częsta bliskość i życzliwość taty daje maluchowi odwagę do podejmowania coraz trudniejszych zadań i siłę do ich realizacji.