Niezastąpieni dziadkowie

Są niezastąpieni. Często są pierwszą i ostatnią deską ratunku zapracowanych rodziców. Tylko im ufamy niemal bezgranicznie, tylko im powierzymy to, co mamy najcenniejszego – własne dziecko.

Dziadkowie są gotowi poświęcić swój czas, troskę, cierpliwość i serce ukochanym wnuczętom. Tworząc wokół siebie niespotykaną aurę, często budują z wnukami wspaniałą więź. Dobrzy dziadkowie potrafią dostarczyć dziecku wielu dobrych doświadczeń, co może procentować w dalszym życiu. To często dzięki dziadkom dzieci już od najmłodszych lat uczą się dostrzegać różne potrzeby innych ludzi, uczą się szacunku do nich i tolerancji dla różnic między nimi.

Dziadkowie i wnuczęta wzajemnie się potrzebują

Dziadkowie wysłuchają, pocieszą, doradzą, po prostu zainteresują się problemami wnucząt. Zarówno tymi z pozoru drobnymi, jak zepsuty samochodzik, jak również tymi poważniejszymi, jak kłopoty szkolne. Powiedzmy sobie szczerze – zabiegani i zapracowani rodzice często nie mają na to czasu…

Jednak dziadkowie to nie tylko „instytucja opiekuńcza”. Pamiętajmy, że dzieci najbardziej pragną bliskości rodziny. Nie chcą same jeść śniadań i kolacji, same się bawić, same zasypiać. Robienie tych prostych rzeczy wspólnie jest dla dziecka dowodem, że ma normalną rodzinę, a więc jego życie i ono samo jest normalne. Rodzice nie zawsze mogą mu taki czas poświecić. Przy dziadkach dziecko otrzymuje stabilność, komfort i miłość od osób, które są mu bliskie, niemal jak rodzice. Dla malucha różnica nie jest zbyt duża.

W grę wchodzi również pewna konkretna międzypokoleniowa wymiana wiedzy: dla chłopców może to być łowienie ryb z dziadkiem, dla dziewczynek pieczenie tradycyjnych ciast z babcią. W międzyczasie dziadkowie mogą „podciągnąć się” z dziedziny współczesnych nowinek technicznych, np. obsługi komputera. Ten mechanizm nie tylko spaja przepaść międzypokoleniową, jest też dobry dla rozwoju umiejętności społecznych dzieci, zdrowia emocjonalnego, no i oczywiście nauki.

Relacje rodzice-dziadkowie bywają trudne...

Przypieczętowaniem dorosłości młodych ludzi są narodziny dziecka. Teraz relacje z ich własnymi rodzicami ulegają pokoleniowej zmianie – będą nazywani nie tylko rodzicami, ale także dziadkami. To trudny moment. Rodzina tworzy nową konstelację: wnuk, jego rodzice i dziadkowie – a więc dużo osób wzajemnie uwikłanych w emocjonalne relacje. A w centrum tego tkwi jedno małe dziecko…

Wiele konfliktów i nieporozumień z dziadkami toczy się wokół tego, kto ma rację. Dziadkowie, którzy pragną dla swoich wnuków wszystkiego, co najlepsze często niezwykle opornie godzą się z faktem, że ich wpływ na wychowanie jest o wiele mniejszy niż ten, który mieli na wychowanie własnych dzieci. Teraz decyzje podejmują „inni” – rodzice malucha.

Dla dobra całej rodziny ważne jest ustalenie, kto o czym może decydować. Pamiętajmy, że dziadkowie to nie pracownicy, od których wymagamy i którym płacimy za wykonane zadania. Miejmy do nich więcej zaufania. Jeśli natomiast chcemy powiedzieć im coś trudnego, róbmy to wprost i wyraźnie, jednak z taktem i całą delikatnością – nie czekajmy miesiącami, aż sami się domyślą…